W 2011 roku PISF uruchomił program cyfryzacji kin, w ramach którego kina należące do Sieci Kin Studyjnych i Lokalnych zostaną połączone w Sieć Polskich Kin Cyfrowych. W 2011 Instytut zainicjował powstanie Koalicji dla Edukacji Filmowej – porozumienia instytucji pracujących w systemie edukacji szkolnej i pozaszkolnej, którego celem jest nadanie edukacji filmowej i audiowizualnej spójnego charakteru i podniesienie jej rangi w systemie nauczania. Jednym z prowadzonych przez PISF programów edukacyjnych jest uruchomiona w styczniu 2009 roku Filmoteka Szkolna, dzięki któremu do prawie 14 000 polskich szkół trafiły pakiety płyt DVD tematycznie podzielone na 26. zestawów lekcyjnych. Kolejnym programem edukacyjnym Instytutu jest adresowana do studentów Akademia Polskiego Filmu – dwuletni kurs historii polskiego filmu fabularnego. W 2010 roku Polski Instytut Sztuki Filmowej w ramach Programów Operacyjnych uruchomił projekt pod nazwą „Rekonstrukcja cyfrowa i zachowanie archiwów filmowych”, którego celem jest ochrona archiwalnych zbiorów filmowych oraz ich digitalizacja. PISF wspiera finansowo wiele wydarzeń, m.in. festiwale filmowe, a wśród nich Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, Warszawski Festiwal Filmowy, Nowe Horyzonty we Wrocławiu czy Plus Camerimage w Bydgoszczy.

Polski Instytut Sztuki Filmowej (PISF) to państwowa instytucja kultury odpowiedzialna za rozwój polskiej kinematografii oraz za promocję polskiej twórczości filmowej za granicą. Instytut mieści się w Warszawie przy ulicy Krakowskie Przedmieście 21/23. Instytut powstał w 2005 roku w efekcie uchwalenia Ustawy o kinematografii przygotowanej przez ówczesnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Waldemara Dąbrowskiego. Polski Instytut Sztuki Filmowej realizuje zadania zapisane w Ustawie o kinematografii, do których należą m.in. dofinansowywanie produkcji, dystrybucji i rozpowszechniania filmów, promocja polskiej kinematografii na świecie, wspieranie debiutów oraz rozwoju artystycznego młodych twórców filmowych, edukacja filmowa oraz wspieranie utrzymywania archiwów filmowych.
Polski Instytut Sztuki Filmowej wypełnia ustawowe zadania poprzez działania własne oraz wspieranie działań innych podmiotów. PISF angażuje się w programy wspierające debiutantów, m.in. poprzez Studio „Młodzi i Film’’ im. A. Munka. Instytut wspiera programy doskonalenia zawodowego prowadzone przez państwowe i prywatne szkoły filmowe.

Studio Filmów Animowanych w Krakowie to jedno z pięciu polskich, państwowych studiów produkujących filmy animowane. Powstało w Krakowie w roku 1966 jako filia warszawskiego Studia Miniatur Filmowych. Założycielem był profesor Akademii Sztuk Plastycznych w Krakowie, prowadzący tam Pracownię Rysunku Filmowego Kazimierz Urbański. W 1974 r studio uzyskało samodzielność prawną. Głównym celem studia była realizacja artystycznych, animowanych filmów autorskich przeznaczonych dla widza dorosłego. Produkowano także filmy dla dzieci np seriale z bohaterem Miki Molem. Wśród czołowych twórców Studia Filmów Animowanych byli: Jerzy Kucia, Julian Antoniszczak (Julian Antonisz) i jego brat Ryszard Antoniszczak (Ryszard Antonius-Antoniszczak), Ryszard Czekała, Krzysztof Kiwerski, Krzysztof Raynoch, Aleksander Sroczyński, Andrzej Warchał, Zbigniew Szymański, Longin Szmyd. W 2001 roku studio zostało uhonorowane Nagrodą Honorową „Złotą Kreską” za wkład w polską sztukę filmową na VII Ogólnopolskim Festiwalu Autorskich Filmów Animowanych w Krakowie.

Aktualnie pracuje nad projektami serii „Podróże na burzowej chmurze”, „Król i królik”, Hip-Hip i Hurra w planach jest nowa wersja przygód Koziołka Matołka. Ostatnie produkcje SMF te serie dla najmłodszych m.in. „Podróże na burzowej chmurze” (reż.serii Agnieszka Sadurska), „Król i królik”, ,,Hip-Hip i Hurra” (reż.serii Elżbieta Wąsik), ,,Mami Fatale ” (reż serii. Ł.Kacprowicz) oraz filmy autorskie takie jak ,,Lucky Day Forever” (w reż. Alka Wasilewskiego) , ,,Oaza” oraz ,,Warzywniak, 360 ..” w reżyserii Andrzeja Barańskiego z plastyką Edwarda Dwurnika. W planach jest nowa wersja przygód Koziołka Matołka. Do 1982 roku, przez ponad 20 lat, dyrektorem studia był Jerzy Świerczyński. Obecnie funkcję prezesa pełni Włodzimierz Matuszewski. Szefem Produkcji jest Eugeniusz Gordziejuk Kierownikiem produkcji oraz działu developmentu jest Ewelina Gordziejuk. Produkcje SMF były wielokrotnie nagradzane m.in. Złotą Palmą w Cannes czy Grand Prix w Oberhausen, Zagrzebiu czy Ottawie.
Na 40-lecie istnienia Studia Miniatur Filmowych (w 1998 roku) przyznano mu Nagrodę Specjalną za wkład w rozwój polskiej animacji – nagroda przyznana została podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Autorskich Filmów Animowanych w Krakowie.

Studio Miniatur Filmowych to polskie studio filmowe,jeden z najstarszych w kraju producentów filmowych, działa od 1958 roku, powstało w wyniku przekształcenia warszawskiej filii Studia Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej, działającej jako firma państwowa. Struktura Studia pozostała niezmieniona aż do 1990 roku. SMF wyprodukowało ponad 1500 obrazów, wśród nich są zarówno autorskie filmy krótkometrażowe (w tym Piotra Dumały czy Jana Lenicy), seriale dla dzieci jak i filmy kinowe. Dyrektorem studia jest Włodzimierz Matuszewski. Powstało w 1958 roku w Warszawie. Od tego czasu wyprodukowało ok 1500 filmów, głównie animowanych, dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Było jednym z 5 istniejących w PRL-u studiów animacji. Pierwszą poważną koprodukcją międzynarodową SMF był serial „Dwa koty i pies”, w której wkład wnieśli m.in. prywatni inwestorzy z Holandii i Polski oraz TVP. W latach 1995-96 SMF, jako jedyne Studio spoza krajów Unii Europejskiej (wraz z innymi studiami z Francji, Wielkiej Brytanii, Niemiec, Hiszpanii i Belgi) uczestniczyło w realizacji wysoko ocenionego serialu „Billy the cat”. W latach 1996-98 Studio współrealizowało serię „Troubles” (Ink-Tank/CTW).

Studio Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej to jedno z pięciu polskich studiów animacji epoki PRL-u i później. Zostało założone w roku 1947 przez braci Zdzisława i Macieja Lachura oraz Władysława Nehrebeckiego, Leszka Lorka, Alfreda Ledwiga, Mieczysława Poznańskiego, Aleksandra Rohozińskiego, Wiktora Sakowicza, Rufina Struzika i Wacława Wajsera. Pierwsze filmy studia były przeznaczone dla osób dorosłych. Filmy wykonywane były metodą poklatkową, czyli klatka po klatce. Jednak ostatni film studia – Gwiazda Kopernika – był wykonany techniką komputerową. Twórcy to: Zdzisław Lachur, Maciej Lachur. Reżyserzy: Andrzej Flettner, Marek Burda, Marian Cholerek, Andrzej Sperling, Jerzy Zitzman, Józef Byrdy, Eugeniusz Kotowski, Stanisław Dulz, Jan Hoder, Romuald Kłys, Ryszard Lepióra, Zdzisław Poznański, Franciszek Pyter, Wacław Wajser, Edward Wątor, Kazimierz Faber, Leonard Pulchny. Reżyserzy i scenarzyści: Bronisław Zeman, Józef Ćwiertnia, Andrzej Orzechowski, Lechosław Marszałek, Władysław Nehrebecki, Leszek Lorek. Dźwiękowcy i montażyści: Otokar Balcy, Alojzy Mol, Irena Hussar, Zbigniew Jurczyk.

W nowym Se-ma-forze debiutowali: Paweł Partyka (film Fantastyczny sklep z kwiatami), Balbina Bruszewska (Miasto płynie), Anna Błaszczyk (Caracas i Powrót), Daria Kopiec (Zuzanna), Anna Cywińska (Zgrzyt). Od czerwca roku 2008 studio ma nową siedzibę przy ul. Targowej 1/3 na terenie starej elektrociepłowni EC1 – w miejscu gdzie ma w przyszłości powstać nowe centrum Łodzi. W roku 2008 powstała Fundacja Filmowa Se-ma-for, której zadaniem jest wpieranie twórczości dla dzieci, realizacja filmów autorskich i debiutów oraz prowadzenie Muzeum Bajki, w którym gromadzone są lalki, dekoracje z filmów i sprzęt zdjęciowy. Fundacja posiada status Organizacji Pożytku Publicznego dzięki czemu może uzyskiwać dochody z 1% odpisów podatkowych z przeznaczeniem na cele statutowe. Fundacja jest organizatorem imprezy Se-ma-for Film Festival specjalizującej się w poklatkowej animacji lalkowej. Pierwszy festiwal odbył się we wrześniu 2010 r. Organizacja pożytku publicznego (OPP) − termin wprowadzony w Polsce 1 stycznia 2004 przepisami ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

W grudniu 1999 roku powstała spółka realizatorska założona przez Zbigniewa Żmudzkiego. Za zgodą przewodniczącego Komitetu Kinematografii przyjęła nazwę Se-ma-for Produkcja Filmowa. Zadaniem tego nowego studia było kontynuowanie tradycji państwowego studia a zwłaszcza realizacja filmów autorskich i animacji lalkowych.
Państwowy Se-ma-for znany był przede wszystkim jako pierwsza i jedyna w Polsce wytwórnia filmów lalkowych. W tej technice powstawały nie tylko seriale dla dzieci ale także filmy autorskie. Najsłynniejsze to Schody Stefana Schabenbecka, Worek Tadeusza Wilkosza, Kwartecik Edwarda Sturlisa, D.I.M Marka Skrobeckiego. W spółce Se-ma-for Produkcja Filmowa zrealizowano kilka filmów lalkowych: Ichthys Marka Skrobeckiego, Mokra bajeczka Wojciecha Gierłowskiego, Fantastyczny Sklep z kwiatami Pawła Partyki i Piotruś i wilk Suzie Templeton. Ten ostatni film, wyprodukowany w koprodukcji z brytyjskim studiem BreakThru Films, odnosi wielkie sukcesy na międzynarodowych festiwalach. Zdobył m.in. główną nagrodę i nagrodę publiczności na najważniejszym festiwalu animacji w Annecy we Francji, a także otrzymał Oscara w kategorii Najlepszy Krótkometrażowy Film Animowany.

W latach 60-tych rozpoczęto realizację seriali: lalkowy Miś Colargol, rysunkowy Zaczarowany ołówek czy aktorski, dla dorosłych Klub Profesora Tutki. Seriale dla dzieci powstawały także w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiatych: lalkowe Miś Uszatek, Trzy misie, Pingwin Pik-Pok, Muminki rysunkowe Kot Filemon i Przygód kilka wróbla Ćwirka, plastelinowe Plastelinki i aktorskie np. Przyjaciel wesołego diabła. Debiuty z lat siedemdziesiątych to przede wszystkim reżyserzy poszczególnych odcinków seriali: Marian Kiełbaszczak, Dariusz Zawilski, Teresa Puchowska-Sturlis, Krystyna Kulczycka, Eugeniusz Ignaciuk, Janusz Galewicz, Jadwiga Kudrzycka, Ryszard Szymczak, Jerzy Stępień, Wacław Fedak, Danuta Adamska – Strus, Eugeniusz Strus, Ireneusz Czesny. Na początku lat siedemdziesiątych pojawili się w Se-ma-forze młodzi eksperymentatorzy: Józef Robakowski, Zbigniew Rybczyński, Ryszard Waśko, Władysław Wasilewski, Janusz Połom, Hieronim Neumann, Jerzy Kopczyński, Stanisław Śliskowski. Największe sukcesy festiwalowe odnosiły filmy Zbigniewa Rybczyńskiego Nowa książka i Tango – pierwszy Oscar dla studia.

W 1960 roku ówczesny dyrektor Ryszard Brudzyński wprowadził w życie szerokie plany realizacji w studio filmów krótkometrażowych, nie tylko animowanych. Proponował pracę młodym absolwentom łódzkiej Szkoły Filmowej, którzy mieli szansę na debiut. Zmieniono nazwę wytwórni na Studio Małych Form Filmowych Se-ma-for i rozpoczęły pracę łódzkie oddziały przy ulicy Pabianickiej i Bednarskiej. W tym samym roku powstają pierwsze filmy wycinankowe i rysunkowe. W latach 60-tych debiutowali między innymi w animacji: Zofia Ołdak, Daniel Szczechura, Kazimierz Urbański, Alina Kotowska, Andrzej Piliczewski, Ryszard Brudzyński, Katarzyna Latałło, Zbigniew Czernelecki, Stefan Schabenbeck, Henryk Ryszka, Ludwik Kronic, Stanisław Lenartowicz Debiuty w innych gatunkach (filmy aktorskie, eksperymentalne i dokumentalne): Roman Polański (film Ssaki), Jadwiga Kędzierzawska, Janusz Nasfeter, Janusz Morgenstern, Janusz Majewski, Andrzej Kondratiuk, Jerzy Antczak, Stefan Matyjaszkiewicz, Jerzy Passendorfer, Marek Nowicki, Andrzej Brzozowski, Janusz Kubik, Jan Laskowski, Wadim Berestowski, Władysław Ślesicki, Wojciech Marczewski.